Landen en thuiskomen
We zijn weer geland na een lange reis met de heerlijke rust van Nieuw-Zeeland. helaas voelt het thuiskomen in Nederland aan als een schok terug in de realiteit.
Druk zijn een keuze?
Daar was opeens de drukte van het werk en een constante stroom van nieuws, met de bekende Nederlandse haast die aan ons trekt. Terwijl de buitenwereld schreeuwt om aandacht, iets wat ik in alle vezels van mijn lijf voel, ontdek ik op zachte wijze dat het echte ‘thuiskomen’ niet in mijn agenda zit, maar in de armen van mijn familie.
De drukte van alledag versus de rijkdom
Het klopt dat mijn mailbox overstroomt en ook dat de stress van alledag mij weer in zijn greep probeert te krijgen. Maar zodra ik de drempel overstap bij mijn oudste dochter, valt het geweld van de buitenwereld weg.
Daar waar ik in Nieuw-Zeeland de grootsheid van de natuur beleefde en een zachte verbinding met mijn jongste ‘long-distance-daughter’, voel ik een vergelijkbare warme verbinding met mijn oudste dochter en haar gezinnetje.
Hier krijgt de rustige ontspanning uit de bergen een nieuwe actieve vorm. De stilte van bergen veranderd hierdoor in het vrolijke geluid van mijn kleinzoon en kleindochter.
De cirkel is rond
Het is mooi en prachtig om te zien hoe de cirkel rond is. De verwondering die ik voelde bij de geboorte van mijn kleindochter in het buitenland, wordt hier thuis versterkt en aangevuld met het gevoel van trots op mijn andere twee kleinkinderen.
Wat een rijkdom en heerlijk besef; twee dochters en drie kleinkinderen onder de drie jaar. Het herinnert me direct aan wat er echt toe doet. Het besef dat werk maar werk is, en het besef dat nieuws volgen een keuze is. Want de groei van je eigen familie – dat is de essentie van het leven.
Dubbelhartigheid
Toch blijft er een onvermijdelijke schaduwzijde aan mijn geluk: de innerlijke verdeeldheid die aan me trekt. Terwijl ik hier geniet van mijn dochter, en haar gezinnetje- voel ik ook de pijn van de fysieke afstand naar Nieuw-Zeeland.
Het missen van mijn andere dochter en mijn kleinkind daar, voelt soms als een schuldgevoel; hoe kun je ergens voluit zijn als je hart op twee continenten tegelijk woont?
Het is een melancholische trots: trots op hun moed om daar een leven op te bouwen, maar melancholiek omdat ik ze niet even kan vasthouden.
In die spagaat van liefde houd ik me vast aan mijn man. Samen koesteren we het gevoel van ons avontuur met de herinneringen die we delen. Ook is er de hoop, dat wij of zij de horizon naar een samenzijn snel weer tegemoet vliegen.
Het is een voortdurend zoeken naar balans, wetend dat liefde geen grenzen kent, maar ons nabijheid soms wel.
Mijn eigen oase
Laat de Nederlandse drukte maar razen. Juist door mijn zoektocht naar balans, ben ik op zoek naar een passend tegenwicht. Mijn eigen ritme is de balans tussen de lessen uit Nieuw-Zeeland en de pure rijkdom van mijn familie.
Veilig landen
De buitenwereld is hectisch maar binnen is het veilig, zacht en vol hoop. Zo ben ik fysiek weer terug van onze reis, en nu pas ‘echt-geland’ in een realiteit van uitersten: als de trotse moeder en oma voor mijn dochters en kleinkinderen hier én daar, terwijl mijn hart verdeeld blijft tussen de verre bergen van Nieuw-Zeeland en de warme, liefdevolle chaos hier thuis.